Pamiętam to przejmujące pragnienie dziecka, które obezwładniało mnie jeszcze trzy lata temu. Tak jakby ktoś niespodziewanie włączył kurek „instynkt” i zwiększał jego moc każdego kolejnego dnia. Pamiętam, gdy w ciszy i ciemności nocy wyobrażałam sobie siebie w ciąży, później pierwsze spojrzenie, pierwszy uśmiech, uścisk i tak dalej. A jedno wyobrażenie było szczególnie mocne i najczęściej w mojej głowie odtwarzane. Było synonimem szczęścia, spełnienia i harmonii. Zupełnie o nim zapomniałam. Zupełnie. A przecież materializuje się każdego dnia w moim domu.