O trudnej sztuce karmienia

To, że w sieci toczy się nieustanna wymiana argumentów wyższości karmienia piersią nad karmieniem mm i odwrotnie, jest już pewną normą. Ale ostatnio trafiłam na wpis pewnej poczytnej ekologicznej blogerki, przekonującej, że mm to nic innego jak groźna bomba z opóźnionym zapłonem. Wpis mną zatrząsł i wywołał pewne wspomnienia. A to dlatego, że ze wszystkich okołoporodowych i około pielęgnacyjnych tematów, kp okazało się dla mnie kwestią najtrudniejszą.

Było to dla mnie tym większym szokiem, gdyż w moim pięknym scenariuszu takiego problemu nie uwzględniłam. Miało być łatwo jak natura chciała. Nie wchodząc w szczegóły, z powodu różnych okoliczności, Matylda nie miała możliwości wyrobić sobie odruchu ssania w pierwszych dobach życia. W związku z tym początki karmienia wspominam prawie jak koszmar. Zdenerwowanie, niepokój, mój płacz, jej płacz. Spadek wa

gi. Dokarmianie. Każda kolejna pora jedzenia przyprawiała mnie o silny stres. Matylda kompletnie nie chciała dać się przystawiać. Wiadomo, butelka wysiłku nie wymaga. Gdyby nie moja determinacja, o którą siebie nawet nie podejrzewałam, ale przede wszystkim ogromne, ogromne wsparcie położnych, jestem pewna że marzenie o kp nie miałoby szans się ziścić. Kluczem do sukcesu (oprócz techniki rzecz jasna) była cierpliwość, spokój, poświęcenie się całkowicie tylko tej chwili i tej małej istocie. I choć obecnie podczas karmienie potrafię zrobić całą prasówkę, to wciąż jest to najbardziej intymny moment dnia. Bez zbędnych świadków, bez hałasu, bez presji. Tak mi zostało i już. Doświadczenia te uświadomiły mi, że na karmienie piersią wpływ ma szereg nieprzewidywalnych czynników, choroby, kryzysy, alergie itd.itp.. I jeśli coś idzie nie tak, coś się psuć zaczyna, to bez profesjonalnej pomocy, bez realnego wsparcia, problemy te trudno pokonać samodzielnie. Ja miałam szczęście. Ale mój wyjątek potwierdza regułę, najczęściej fachowego wsparcia po prostu brak. I nie oszukujmy się, po wyjściu ze szpitala szybkie znalezienie dobrego doradcy laktacyjnego nie zawsze jest możliwe. A dziecko płacze głodne. Ja się pytam więc dlaczego w sieci, anonimowo, niektórym tak łatwo szufladkuje się mamy karmiące mm? Dlaczego prycha się z lekceważeniem na mamy podające mieszankę. Dlaczego kobieta kobiecie wilkiem? Przecież najczęściej za decyzją o podaniu mm stoi duży nierozwiązany problem.

My obecnie mamy zagwozdkę w drugą stronę. Co raz częściej zdarzają się sytuację, w których wygodnie byłoby nakarmić Matyldę butelką. Przed nami kilka dużych imprez rodzinnych, wyjazdów i nie uśmiecha mi się szukania ustronnych miejsc, aby nie gorszyć otoczenia golizną;) Tymczasem uparta dziewczyna nie akceptuje butelek. Dwoma już pogardziła. W tym tygodniu próbujemy z nowym nabytkiem, butlą Medelą Calma. Jeśli ona nie zdziała cudów, to już sama nie wiem co nam pomoże.

Tak córko, liczę na Twoją pełną współpracę!