Centralne miejsce zajmuje imponujący Pałac Krasińskich wybudowany w XVII wieku. Niestety prawie doszczętnie spłonął podczas Powstania Warszawskiego. Obecnie znajdują się w nim zbiory specjalne Biblioteki Narodowej.

Ta barokowa zabudowa sprawia że człowiek, mimo iż w szortach i rozwianym włosem, czuje się trochę jak w eleganckim miejscu. W końcu był to pierwszy park miejski Warszawy, zwany również salonem letnim stolicy. Ł. stwierdził ostatnio, że nawet dzieci bawią się tu jakoś ciszej, a psy w ogóle nie szczekają. Zmienił jednak zdanie, gdy podczas jednego ze spacerów Matylda dała stanowczy i nader głośny wyraz buntu wobec podróżowania w wózku. Jak dobrze, że od razu znalazły się mamusie gotowe służyć mu rodzicielską radą. Tak, ludzie tam też są bardzo eleganccy i życzliwi;)

W samym środku parku napotykamy na rozległy staw. Staw, a nie jakieś tam oczko. Jak na środowisko wodne przystało, miejsce to zamieszkują kaczki. Każdego dnia widzę ludzi karmiących je chlebem i zawsze ganię się w myślach, że znów nie wzięłam tych bułek, co nie zdążyliśmy zjeść przed zeschnięciem. Jutro wezmę.

Gdyby ktoś nie wierzył. Kaczek jest tu naprawdę bardzo dużo.

Są jeszcze dwa fajne place zabaw, + tzw. plac wodny. Z wiadomych względów jeszcze dla nas niedostępne, ale cieszące się ogromnym zainteresowaniem najmłodszych

No dobrze przechodzimy teraz do mojej ulubionej części, tzw. strefy relaksu. Otóż lwią część całego terenu zajmuje duży zielony skwer. W koszu pod wózkiem mam zwykle w pogotowiu koc, w torbie książkę i ciasteczka. Gdy tylko aura pozwala (i Matylda raczy zasnąć) rozkładam się z mym dobytkiem na trawie i delektuje się tą przestrzenią bez umiaru. Zresztą nie ja jedna.

No dobra. A oto taki nasz rodzinny relaksik. Jak widać na załączonych fotach był to tydzień tych niesamowitych upałów. Wyciskaliśmy każdy dzień jak cytrynkę. Obecnie, pogodę mamy do kitu (ujmując rzec delikatnie). Każdy poranek rozpoczynam od tvn meteo, żeby sprawdzić czy brać zestaw piknikowca czy parasol.

Prawda, że (nie)podobna?:)

Ok. tym samym kończę najdłuższego posta w historii tego bloga. Być może będzie to początek cyklu o innych odkrywanych przez nas miejscach. Być może:) Dobranoc.