Podobno są tacy, którzy prawej strony Wisły nie opuszczają nigdy. To takie miasto w mieście. Sklepy są, przychodnie, parki, szkoły i urzędy także. Nieruchomości – luksusowe i komfortowe, często dużo tańsze, niż te w Śródmieściu. Korki również nieporównywalne. Jeśli się jeszcze pracę po tej stronie rzeki znajdzie, to już w ogóle całkiem komfortowo można się urządzić. Praga się rozwija. Otwiera na nowych mieszkańców. Kusi. Ale gdy mowa o sercu dzielnicy – Starej Pradze – zachwytów jakby mniej…
Kiedy ponad rok temu przeprowadziłam się do Warszawy, byłam, delikatnie rzec ujmując… skołowana. Przede wszystkim odległością i tęsknotą za ludźmi i miejscami, z którymi na co dzień jestem mocno związana. Niby kontakt z bliskimi i znajomymi nie był wcale rzadszy…ale perspektywa dzielących kilometrów robi swoje. Moja rodzina jest naprawdę cudowna, ale umówmy się, po kilku tygodniach ma się ochotę pogadać z kimś, kto nie jest tylko Twoim mężem czy dzieckiem. Albo listonoszem, kurierem i panem z ochrony.
Z tą Warszawą to nie jest prosta sprawa. No nie oszukujmy się. Nie jest ani spektakularnie piękna, ani zachwycająca. Ale mam do niej osobisty sentyment, bo przypomina trochę inne bliskie mojemu sercu miasto. Podobieństwa upatruję w tym, że jest ona tak samo … nieoczywista. A żeby pokochać, trzeba poznać. Miłością jeszcze nie pałam i pałać pewnie nie będę. Ale lubić, lubię coraz bardziej. Dlaczego? Chodźcie z nami na spacer widziany obiektywem…mojego telefonu.
Z dniem kiedy słońce na stałe wpisało się w obecną aurę, prześcigamy się w pomysłach kreatywnego wykorzystania weekendów. Żaden dzień nie może się zmarnować! Tym razem niemal z dumy pękliśmy, bo siebie samych genialnością myśli naszej zaskoczyliśmy! Idziemy do ZOO! I wszystko byłoby piękne, gdyby nie to, że było po prostu…smutne.
Są takie chwile (przyznaję, dosyć rzadkie), że ze wzmożoną chęcią potrzebujemy pobyć trochę bez dziecka. Wyjść gdzieś na kilka godzin. Nie martwić się, że komuś za zimno, za ciepło, że pora drzemki i pora jedzenia. Odlepić się na chwilę od ramy wózka, która czasami mam wrażenie, przyrosła już do moich rąk. A po świątecznej bieganinie, potrzeba ta odezwała się w nas ze wzmożoną siłą. Tak więc znów wykorzystaliśmy stęsknionych i chętnych dziadków, i poszliśmy. Na randkę poszliśmy!
Pisałam już, że uspołeczniamy Matyldę. Ano uspołeczniamy i póki co przyniosło to fajne efekty, ale o tym kiedy indziej. Dziecko się socjalizuje, a ja przecieram oczy ze zdumienia. Każdy klubik/kafe przyjazne dziecku/plac zabaw to prawdziwa jaskinia lwa. A raczej lwic-matek. Matek niby takich jak ja i Ty. Normalnych. A jednak nie tak normalnych do końca, a mam „idealnych”! I może miałam pecha, że zawsze takie matki spotykam, a może to jednak potwierdzenie reguły, że ten typ w przyrodzie jednak istnieje.
Rewolucyjny, rzekłabym wręcz:) Zaczęło się od tego, że musiałam odpowiedzieć sobie jedno zajebiście ważne pytanie. Czy jestem już gotowa wypuścić się w miasto???